Flimovic' weblog

Toen ik vanochtend wakker werd, bekeek ik uit gewoonte even middels de teletekst-app de headlines van het nieuws. "Zanger Linkin Park pleegt zelfmoord" stond er. Ik wist meteen dat het Chester Bennington moest zijn, de door verslavingen geplaagde frontman.

Zoals wel vaker de laatste jaren, was er weer een icoon uit de muziekwereld overleden. Normaliter doen dergelijke berichten mij niet zo veel, maar dit bericht raakte mij. Vandaag bleef het nieuws van de dood van Chester mij door het hoofd spoken, mede dankzij een hele dag Linkin Park luisteren via Spotify. Telkens als ik er aan moest denken voelde ik een golf van verdriet. Ik heb mijzelf afgevraagd waarom ik voor mijn doen zo heftig op dit nieuws reageer, ik kende de beste man tenslotte niet. Volgens mij zit het als volgt.

Als opstandige puber/adolescent heb ik de albums van Linkin Park helemaal grijs gedraaid. Ik heb de teksten meegezongen van voor naar achter en weer terug. Het intrigeerde me enorm wat de bandleden toch allemaal meegemaakt moesten hebben dat ze deze nummers maakten die zo tjokvol verdriet en boosheid zaten. Dit was de muziek waarin ik me talloze malen heb ondergedompeld, waardoor ik werd meegevoerd in de pijn en verdriet. Voor mij was het een heerlijke uitlaatklep waar ik lekker mijn agressie in kwijt kon. Pas later kwam ik er achter dat veel van de nummers gebaseerd waren op het leven van Chester Bennington, zoals bijvoorbeeld het geniale “Breaking the habit”, dat over het drugsgebruik van hem gaat, of het indrukwekkende “Crawling”, dat over het seksuele misbruik gaat waarvan hij als kind slachtoffer is geworden. Hoewel ik zelf gelukkig niets van deze ordegrootte heb meegemaakt, ben ik middels de muziek van Linkin Park wel deelgenoot geworden van alle ellende aan de basis stond van de prachtige albums die Linkin Park heeft voortgebracht. Dat zijn laatste momenten ook nog eens eenzaam en pijnlijk geweest moeten zijn maakt mij verdrietig.

Rust zacht Chester Bennington.

"Given Up"

Wake in a sweat again
Another day's been laid to waste
In my disgrace

Stuck in my head again
Feels like I'll never leave this place
There's no escape

I'm my own worst enemy

[chorus]
I've given up
I'm sick of feeling
Is there nothing you can say

Take this all away
I'm suffocating
Tell me what the fuck is wrong
With me
[end chorus]

I don't know what to take
Thought I was focused but I'm scared
I'm not prepared

I hyperventilate
Looking for help somehow somewhere
And no one cares

I'm my own worst enemy

[chorus]
I've given up
I'm sick of feeling
Is there nothing you can say

Take this all away
I'm suffocating
Tell me what the fuck is wrong
With me
[end chorus]

[bridge]
Goddddddd!!!!

Put me out of my misery
Put me out of my misery
Put me out of my
Put me out of my fucking misery
[end bridge]

[chorus]
I've given up
I'm sick of feeling
Is there nothing you can say

Take this all away
I'm suffocating
Tell me what the fuck is wrong
With me
[end chorus]